juni 2015, oost en west kaap, Lesotho

Als je twee weken probeert terug te denken dan kun je moeilijk je herinneren wat je allemaal hebt gezien en gedaan. Maar hier volgt een zo goed mogelijke herinnering.

We kamperen vooral in de nationale parken en reserves ( de kleinere parken). Dit omdat het vaak prachtige omgevingen zijn en in zuid Afrika voelen we ons niet veilig genoeg in de bush te staan. En overal staan hekken omheen dus er is ook letterlijk geen plek. De afstanden zijn enorm. Daar vergissen we ons nog steeds in. We zijn al redelijk gewend. Bijzonder is dat je je aanpast aan alle omstandigheden. Kou, warmte, regen etc. Dan passen we onze activiteit aan aan het weer. We hebben een aantal bijzondere contacten gehad. In het plaatsje Rodhes wonen nog 33 mensen ( blanken, want verderop een township maar dat is gescheiden), waaronder een Nederlander. Dit hoorden we de avond daarvoor in de kroeg, waar we tevens een heerlijke pizza hadden gegeten. Dus wij de volgende ochtend bij deze man op de koffie in zijn huis. Gezellig gesproken, en hij vertelde ons meer over het leven in zuid Afrika. Dat was bijzonder. In het plaatsje Bethuile een echtpaar wat een prachtige camping runde, en hij was zo vriendelijk om ons een rondleiding door zijn stad te geven. Zo leren we steeds meer over hoe het leven hier daadwerkelijk is. We hebben een aantal passen door de bergen gereden. Dat was prachtig. De hoogste was de sani pas in Lesotho. Aangekomen op het hoogste punt hebben we geslapen. Dat was koud, de tent wilde niet gevouwen want die was bevroren. ‘s Ochtends een sinaasappel aan twee kinderen gegeven. Ze wist niet hoe hem open moest krijgen dus probeerde hem op een steen stuk te slaan. Lesotho was een groot bergengebied. De mensen erg vriendelijk maar zodra ze je auto zien denken ze dat je erg rijk bent en beginnen direct met bedelen. Omdat er bijna niets kan groeien op deze hoogte is een groot landbouwproduct de wol. Herders gaan dagenlang de bergen in in de kou om hun kuddes te laten grazen.

We trekken elke dag verder, soms blijven we ergens twee of drie nachten staan om bij te komen van alle indrukken. Dan zijn we even moe. Soms nemen we een jong liftertje mee die nog nooit in een auto heeft gezeten, en andere momenten geven we warm eten aan de security guy die de hele nacht over ons waakt. Het is een bijzondere wereld en er is veel te ontdekken :-).  De zon op zien komen vanuit je daktent me top de achtergrond zebra’s in het wild zijn kippenvelmomenten.

Tot later…….

Van 30 mei tot 15 juni, Het begin.

Onze eerste schreden door Afrika. Hier in zuid Afrika is het nog luxer dan bij ons, zolang je maar geld hebt. Het verschil tussen arm en rijk is enorm. Maar goed, eerst het landschap. We zijn vanaf Kaapstad langs de kust richting het oosten gereden. Na ongeveer 400 km omhoog richting de Baviaanskloof, een prachtige omgeving waar we op de mooiste plekjes hebben geslapen. We slapen op campings wat we iei niet in ons oofd hadden. Elke ochtend warm kunnen douchen en zelfs in bad. En wij maar denken de rimboe in te gaan…..Mar goed dat moet ook nog gaan komen. Door baviaanskloof was een echte 4*4 route. Er zijn hier veel onverharde wegen die we binnendoor kunnen nemen waardoor we de prachtige landschappen zien. Met de Croatie ervaring is ook niets eng tot nu toe. Behalve als ik ga rijden……..midden op een berg omhoog stoppen omdat je niet verder durft is niet echt handig met 3200 kilo onder je kont. Dus Hiske jij moet het toch echt doen in Croatie :-).

Na de baviaanskloof zijn we doorgereden naar Addo elephants rest park, hier onze eerste leeuwin met drie jonkies gezien, dat was adembenemend. We rijden van park naar park en nu is het de bedoeling om richting Lesotho te gaan…maar we doen langzaamaan….en daar moeten we elkaar steeds aan herinneren….De nachten zijn koud, rond de min 5 graden. S ochtends worden we wakker met ijs op de tent. We hebben een aantal keer geprobeerd te stoken maar moeten het goede hout nog vinden. Braaihout rookt en is om op te eten. Meer kool dan vuur en er komt geen warmte vanaf. We beginnen de samenleving hier ook beter inzicht in te krijgen. Het is triest,  de nasleep van de apartheid wat maakt dat je voelt dat mensen zich echt minder voelen dan jou. Gister spraken we met blanke mensen die ook op de camping stonden. De jongen was rond de 20 en kan geen baan krijgen want zwart gaat voor. Wanneer hij wel een baan heeft wordt hij behandeld als de zwarte mensen vroeger, terwijl hij van d nieuwe generatie is, Het is bijzonder om al die verhalen te horen. Zelfs een basisveiligheid voelen ze niet. Altijd argwanend naar mensen toe totdat je ze echt kent. Das in Nederland wel anders. Dan merk je pas hoe gelukkig je jezelf mag prijzen! Maar voor ons zijn de mensen erg vriendelijk, zwart of wit. Ze zijn geïnteresseerd en willen je overal bij helpen. Dus we voelen ons veilig en prima. Nu de auto nog goed ingedeeld krijgen…we worden een beetje gek van al het heen en weer geschuif met spullen, we hebben natuurlijk teveel  :) tot later lieve vrienden!