Botswana deel 1

Dat is even wennen. Botswana. Om niet alleen de standaard toeristendingen te doen zijn we eerst naar het midden van het land gereden. De Central Kalahari park. Wanneer je uit Namibië komt blijk je nogal verwend te zijn met prachtige landschappen en dieren. Lange zandwegen met soms erg diep zand waarbij de 4×4 en lage gearing nodig is hebben we gereden zonder echt iets bijzonders te zien. Landschap is vooral boompjes en struiken dus erg veel zand. De parken kosten ook behoorlijk veel geld in vergelijking met Namibië en zuid Afrika. Op vakantie is dit wel normaal maar wanneer je een jaar reist kun je niet al die dure dingen doen. Daarnaast moet je wel betalen voor een camping maar is het eigenlijk niets. Dat was in het begin wel ff wennen. Niet elke dag weer een mooier landschap dus. Logisch eigenlijk want dat kan natuurlijk ook helemaal niet.

In de boeken staat ook geschreven dat Botswana geen massatoerisme wil. Ze willen de parken en lodges exclusief houden, en mikken daarbij op de ( erg) rijke toerist. Een nachtje lodge voor 500 euro is redelijk normaal hier. Maar gewone campings zijn er gelukkig ook nog. De Botswanen zijn vriendelijke mensen en de kinderen blijven om geld of sweets vragen…..”give me sweet, give me money”.  Botswana is het rijkste land van Afrika, het is alleen net als overal oneerlijk verdeeld.

De auto doet het erg goed. Eenmaal wilde hij niet starten,, toen bleek de plus pool van de accu los gerammeld te zijn. Nog tweemaal vastgezeten in het mulle zand, dus weer ff lieren op slippers ipv voetbalschoenen. We wisselen geregeld met de bandenspanning….wanneer we door mul zand rijden hebben we 1,5 bar in de banden. Wanneer we het asfalt weer opgaan doen we er weer 2,5 in. We hebben een compressor mee zodat we onszelf kunnen redden.

In het dorpje d’kar leven San mensen ( beter bekend als de Bosjesmannen). Er is daar een project waarbij ze schilderen, om hun verhaal te vertellen. Op de traditionele manier leven kan niet meer, want het land is ze afgenomen. Ze jaagden tot voor kort met pijl en boog, op de pijl zat gif waardoor het dier verzwakte en ze het konden doden. De vrouwen verzamelden vruchten. Ze leefden net als de Himba’s verenigd met de natuur. Een San man vertelde  ” Jullie zeiden tegen mij dat ik mijn kinderen naar school moest sturen, dat dat goed was om te doen zodat ze later een baan zouden krijgen. Maar ze krijgen geen baan. En ik heb ze onze leefwijze niet door kunnen geven, ze hebben niet geleerd te jagen omdat jullie zeiden dat ze naar school moesten. Nu hebben ze niets meer. En alles is ons afgenomen”.  Door de schilderijen vertellen ze hun verhaal. Ze laten hun manier van leven zien, hoe ze dat vroeger deden. Het zijn de beste spoorzoekers ter wereld. Aan een afdruk van een poot van een dier kunnen ze zien: welk dier, welk geslacht, hoe lang geleden het dier er was, welke kant het opgaat, hoe zwaar het dier is etc…. Het was erg bijzonder en we hebben een schilderij gekocht. De kunstenaar was er ook en vertelde ons het verhaal van het schilderij, vol enthousiasme.

Na de ( lege) parken te hebben bezocht zijn we naar de grootste zoutpannen ter wereld gegaan. Je schijnt ze vanaf de maan te kunnen zien. Het was als rijden op ijs voor ons met geel riet zo leek het. Er ligt een eiland in, grote stenen met allemaal Baobap bomen er op. Dat was een bijzonder landschap. We zijn nu in Maun, de toegangsweg naar de Okavanga Delta. Voor morgen hebben we een Helikoptervlucht geboekt over de delta. Dat lijkt ons heel erg bijzonder. Wordt vervolgt……..

 

Tweede deel foto’s “rivierbeddingen, woestijn en ova Himba”.

Niet alles was doorgekomen dus hier volgt de rest van de foto’s.

We zijn nog naar een ova Himba dorp geweest wat bijzonder was. Een klein kindje had een aantal dagen geleden zijn voet verbrand en de moeder vroeg of we konden helpen. We zeiden tegen elkaar dat we echt een rood kruis op onze auto gaan plakken…..

Verder nog twee keer moeten lieren…toch vast in het zand. Je moet gang houden en wanneer je moet draaien graven de wielen zich vast. De zandladders die we hebben gekocht werkten voor geen meter…dus die gaan we maar weer ergens weggeven. Scheelt weer ruimte in de auto. Gelukkig stonden er deze keer bomen. We hebben de route langs de Kunene rivier gereden. Ook weer prachtig. Kinderen gaan naar de weg zodra ze de auto horen en houden hun hand op…….eenmaal zei een meisje van rond 12 jaar “give me money” We asked why?  “because i am a Himba?!?!?! Bijzonder hoe dit volk leert bedelen terwijl ze het niet nodig hebben en zo een mooie oude cultuur hebben waarin ze één kunnen zijn met de natuur. Maar goed, over 20 jaar zullen ze ook wel verwesterd zijn.

We zijn nu weer in stedelijk gebied, wat ook ff schokkend voor onszelf is…al die gebouwen enzo :-). Maar goede wifi, das weer een voordeel, dus hier volgen de foto’s…..

O en Cis, ik heb de armband niet gekocht.

En wat we verder eten wordt nog gevraagd. Tot nu toe is alles hier te koop. Dus pasta of rijst of aardappelen met groente en eventueel vlees. Soms een salade. De wijn is hier super. Soms zelfs lekker uit eten wrap met kip of pizza.

 

foto’s

Himba dame die aan het verhuizen is, lopend.

Himba dame die aan het verhuizen is, lopend.

onder een Baobap boom

onder een Baobap boom

wat je met dode bomen kunt doen.

wat je met dode bomen kunt doen.

Wat je nog meer met dode bomen kan doen

Wat je nog meer met dode bomen kan doen

De olifant.

De olifant.

DSC_3067

Prachtig landschap met vuurtje tegen de vliegen

Prachtig landschap met vuurtje tegen de vliegen

Overnachtingsplek

Overnachtingsplek

Epupa stad, waar we weer inkopen konden doen.

Epupa stad, waar we weer inkopen konden doen.

Epupa stad, waar we weer inkopen konden doen.

Epupa stad, waar we weer inkopen konden doen.