Botswana deel 1

Dat is even wennen. Botswana. Om niet alleen de standaard toeristendingen te doen zijn we eerst naar het midden van het land gereden. De Central Kalahari park. Wanneer je uit Namibië komt blijk je nogal verwend te zijn met prachtige landschappen en dieren. Lange zandwegen met soms erg diep zand waarbij de 4×4 en lage gearing nodig is hebben we gereden zonder echt iets bijzonders te zien. Landschap is vooral boompjes en struiken dus erg veel zand. De parken kosten ook behoorlijk veel geld in vergelijking met Namibië en zuid Afrika. Op vakantie is dit wel normaal maar wanneer je een jaar reist kun je niet al die dure dingen doen. Daarnaast moet je wel betalen voor een camping maar is het eigenlijk niets. Dat was in het begin wel ff wennen. Niet elke dag weer een mooier landschap dus. Logisch eigenlijk want dat kan natuurlijk ook helemaal niet.

In de boeken staat ook geschreven dat Botswana geen massatoerisme wil. Ze willen de parken en lodges exclusief houden, en mikken daarbij op de ( erg) rijke toerist. Een nachtje lodge voor 500 euro is redelijk normaal hier. Maar gewone campings zijn er gelukkig ook nog. De Botswanen zijn vriendelijke mensen en de kinderen blijven om geld of sweets vragen…..”give me sweet, give me money”.  Botswana is het rijkste land van Afrika, het is alleen net als overal oneerlijk verdeeld.

De auto doet het erg goed. Eenmaal wilde hij niet starten,, toen bleek de plus pool van de accu los gerammeld te zijn. Nog tweemaal vastgezeten in het mulle zand, dus weer ff lieren op slippers ipv voetbalschoenen. We wisselen geregeld met de bandenspanning….wanneer we door mul zand rijden hebben we 1,5 bar in de banden. Wanneer we het asfalt weer opgaan doen we er weer 2,5 in. We hebben een compressor mee zodat we onszelf kunnen redden.

In het dorpje d’kar leven San mensen ( beter bekend als de Bosjesmannen). Er is daar een project waarbij ze schilderen, om hun verhaal te vertellen. Op de traditionele manier leven kan niet meer, want het land is ze afgenomen. Ze jaagden tot voor kort met pijl en boog, op de pijl zat gif waardoor het dier verzwakte en ze het konden doden. De vrouwen verzamelden vruchten. Ze leefden net als de Himba’s verenigd met de natuur. Een San man vertelde  ” Jullie zeiden tegen mij dat ik mijn kinderen naar school moest sturen, dat dat goed was om te doen zodat ze later een baan zouden krijgen. Maar ze krijgen geen baan. En ik heb ze onze leefwijze niet door kunnen geven, ze hebben niet geleerd te jagen omdat jullie zeiden dat ze naar school moesten. Nu hebben ze niets meer. En alles is ons afgenomen”.  Door de schilderijen vertellen ze hun verhaal. Ze laten hun manier van leven zien, hoe ze dat vroeger deden. Het zijn de beste spoorzoekers ter wereld. Aan een afdruk van een poot van een dier kunnen ze zien: welk dier, welk geslacht, hoe lang geleden het dier er was, welke kant het opgaat, hoe zwaar het dier is etc…. Het was erg bijzonder en we hebben een schilderij gekocht. De kunstenaar was er ook en vertelde ons het verhaal van het schilderij, vol enthousiasme.

Na de ( lege) parken te hebben bezocht zijn we naar de grootste zoutpannen ter wereld gegaan. Je schijnt ze vanaf de maan te kunnen zien. Het was als rijden op ijs voor ons met geel riet zo leek het. Er ligt een eiland in, grote stenen met allemaal Baobap bomen er op. Dat was een bijzonder landschap. We zijn nu in Maun, de toegangsweg naar de Okavanga Delta. Voor morgen hebben we een Helikoptervlucht geboekt over de delta. Dat lijkt ons heel erg bijzonder. Wordt vervolgt……..

 

1 reactie op “Botswana deel 1

  1. Alweer nieuwe belevenissen….. wat zullen jullie allemaal indrukken op doen, wordt je daar nooit moe van? Als die bosjesmannen zeggen dat jullie hebben ons gezegd dat onze kinderen naar school moesten en dat ze dan een baan zouden krijgen en dat dat nu niet meer zo is en dat ze ook geen banen krijgen en dan ook niet meer op de traditionele manier leven, merk je dan geen boosheid bij deze mensen? Het is jullie niet persoonlijk aan te rekenen natuurlijk, maar ik begrijp uit het verhaal dat ze het met jullie toch wel wat persoonlijk maakten. Prachtige foto’s weer en die dieren het houdt niet op. Die olifant had nog slagtanden mooi om te zien al zag ik dat ze wel beschadigd zijn :(.

    Ik ben benieuwd naar Botswana deel 2….

    Liefs Diana (en Ronnie)

Reacties zijn gesloten.