Rivierbeddingen, woestijnen en ova himba

Een week lang geen verbinding  hebben met de buitenwereld. Volledig op jezelf aangewezen zijn, en merken dat je echt weinig nodig hebt ( op een goede auto en diesel na dan, en een man die alles kan maken).

We hebben verschillende rivierbeddingen gereden. De ene ziet er heel anders uit dan de andere. Dan weer zand, dan weer grind, hoge canyons naast je, dan weer heel wijds met de grootste bomen waar we schaduwplekjes onder vinden tijdens de lunch. Want het is nu warm in Afrika. De woestijnolifanten hebben we kunnen zien. Prachtig. Verhalen van mensen dat ze  agressief kunnen zijn kwam helemaal niet voor. Wanneer je de signalen van hun gedrag leest en ze voldoende ruimte geeft raken ze niet geïrriteerd en zijn het de prachtigste dieren. We zijn in Kaokaland, het land van de herero en de himba bevolking. De Ova Himba leven op traditionele wijze, één met de natuur. Dit is ook de plek waar we ons afval niet meer kwijt kunnen, want zij hebben geen afval.

De dieren van Kaokaland trekken naar de rivierbeddingen. Ze graven kuilen in de rivierbeddingen waardoor het grondwater omhoog komt. Wanneer je denkt dt je geen mens tegen zult komen staat er ineens een man o een ezeltje voor je. Er zijn boeren die geiten houden en door de rivierbeddingen gaan voor eten. Naast deze rivierbeddingen hebben we de van zyl pass gereden vlg het ANWB boekje de “moeder van alle bergpassen in zuidelijk Afrika”. Gewaarschuwd wordt dat je altijd met twee auto s moet gaan, zonder trailer en alleen van hoog naar laag ( 572 meter dalen in 10 km.). We hebben een trailer en een caravan naast de weg zien liggen. Die volledig gestript waren. Maar met onze 4 x 4 ervaring en mijn aanwijzingen ( in de trant van ik maak wel ff een foto schat) is alles goed gegaan. Hierna zijn we de woestijn ingereden. Nachten hier geslapen en weinig mensen tegengekomen. Uiteindelijk op de grens met Angola, waar de Kunene rivier stroomt, hebben we een camping opgezocht. We leerden daar van mensen om water mee te nemen zodat we die aan de Himba s in de woestijn konden geven. En ze waren er blij mee. Maar vroegen daarnaast toch weer om meer. Er waren zelfs dames die mij hun armband wilde verkopen. Je komt jezelf wel tegen in het contact met zo een inheemse bevolking. Je kunt niet met elkaar spreken, je weet niet wat ze willen en ze lijken je toch te zien als een grote rijdende machine waar vanuit veel weg te geven is. En als je ziet waar zij van leven snap je ook wel dat ze andere dingen willen die wij ook hebben. Maar aan de andere kant zijn ze trots op hun cultuur. Een ochtend op een camping bij een rivierbedding kwam er een man naar ons toe die om pillen vroeg voor zijn keel. Ze lijken je ook te zien als mensen die overal een pil voor hebben. Dus zuigtabletten gegeven en wat paracetamol. We hopen dat hij begrepen heeft er op te moeten zuigen…dat was lastig uitleggen :-).

Twee kleine rampjes achter de rug…..mijn slipper was stukgegaan..en wanneer je weet hoeveel ik hier op loop. Dus ik heb me op laten lichten maar een jongen zijn dag gemaakt.

Het tweede rampje was erger. ineens een stuk lawaai in de auto. Alsof de as er onder weg brak. Uiteindelijk bleek het een ijzerdraad van een hek te zijn die onder de auto was gekomen, en de handrem aantrok. Dat viel ook allemaal weer mee. Ik weet alleen nu goed waar de uitlaat zit en dat ik die niet beet moet pakken als je een stukje hebt gereden.

Bedankt voor het lezen alle volgers. Foto s volgen hopelijk later want de wifi hier is echt afrikaans…..

 

Mijn locatie .

6 reacties op “Rivierbeddingen, woestijnen en ova himba

  1. Wat weer een geweldig verhaal! En wat zien en maken jullie veel mee.
    Ik kijk alweer uit naar het volgende reisverslag.
    En inderdaad, straks maar een boek schrijven. Mooi, dat ik dit op deze manier kan/ mag volgen.

    Lieve groet,

    Hieke van Bergen

  2. Hallo Joska
    wat een bijzondere en mooie reis, fijn dat ik op deze manier zo mee genieten mag met jullie avontuur.
    Groetjes

  3. Tjee, wat een avonturen, wat een heerlijk leven! En zit hier ‘s ochtends vroeg (voor de werkdag uit) met een glimlach op mijn gezicht om de slipper, het ‘sabbelen/zuigen’ en de uitlaat.
    Liefs
    Marijke

  4. Wat weer een geweldig verhaal Joska(straks maar een boek uitbrengen denk). Geniet van al die avon(d)turen!!!

  5. Wat weer een prachtig en soms spannend avontuur! Heb je die armband nog gekocht? XXX

  6. Hé Joska en Nico. Ik zat mij af te vragen, en misschien vele lezers met mij. Wat eten jullie daar zoal, als je niet aan de exotische mixed grill zit?

Reacties zijn gesloten.