19-27 oktober

Bij terug komst van Zanzibar voelde de camping als “thuis”. We hebben er een nachtje geslapen en besloten de bergen in te gaan. De zilte vochtige en hete lucht wilden we even vermijden. Nico had nogal last van zonneallergie en ik had een onderlip die volledig uit een koortsblaar bestond. We moesten hier van herstellen dus besloten we de gezonde berglucht op te zoeken. De Ushumbara mountains lagen vlakbij. Prachtige groene bergen vol met theeplantages, bananenbomen en sisal ( daar maken ze touw van). Soms ook nog een oud stuk bos ( zoals t land er uit zag voordat het ontgonnen was). Subtropisch regenwoud. Een dag reden we lang door en konden niet een kampeerplek vinden. Uiteindelijk zijn we naast de weg gaan staan. Mensen die langsliepen vroegen we of het ok was dat we hier stonden. Maar men spreekt Swahili in Tanzania en wij Engels…dus dat ging niet goed. Ze bleven maar rondhangen en we wisten niet wat we ermee moesten. Dus uiteindelijk maar weggereden om na 5 minuten weer om te keren. Toen waren ze weg.  s Nachts om 01.30 reed er een pick up truck langs met zingende mensen achterin. Bijzonder.

Hierna nog 5 dagen door de bergen gereden en een aantal nachten bij Nederlanders gestaan in Mambo. Zij hebben de top van een berg gekocht, runnen een prachtige lodge met mooie huizen, tenten en 1 kampeerplek. Daarnaast hebben ze veel projecten om de bevolking te helpen. Ze sluiten aan bij de mensen en ondersteunen hun in hun eigen ontwikkeling. Mooi om te zien. We hebben ook nog een wandeling gemaakt van drie uurtje. Vrij stijl en op 2000 meter hoogte. Dit viel ons erg tegen qua conditie. Das dus wat 5 maanden in de auto zitten met je doet. We ontmoetten Bart en Kirsten uit Amsterdam. Prettig om weer ff contact met down to earth Nederlanders te hebben en de Amsterdamse humor…dank daarvoor!!!! Ze waren voor drie weken op reis en gingen nu naar Zanzibar.

Afgelopen zondag zijn de verkiezingen geweest. We merken hier weinig van, zo nu en dan mensen met vlaggen in auto s die rondrijden met name in de wat grotere steden. De regering in Tanzania is nogal corrupt en de arme mensen hopen op betere tijden. Na 50 jaar zou er eindelijk een andere regering moeten komen. De Tanzanianen hebben hoop. Maar wij zijn bang dat een nieuwe regering hetzelfde zal gaan doen, dat is eigen zakken vullen.

We hebben moeite met het vinden van campings. Lodges zijn er voldoende. Men adverteert wel met camping maar dat is het dan niet echt, ergens ene grasveldje waar je niet met de auto kan komen. We wilden naar een meer maar 2 km ervoor was ineens ene slagboom en moesten we 25 dollar pp aftikken, had de regering bedacht. Dus na 80 km maar weer teruggereden.

We zitten op dit moment 20 km links van Moshi. Een bijzondere plek waar een Engelse dame: Lynn Gissing,  Light in Africa heeft opgericht, 15 jaar terug. Ze zorgt voor kinderen die anders waren gestorven. Een deel van deze kinderen heeft aids, ernstige mentale aandoeningen zoals cerebral palsy en syndroom van Down. Waar de afrikaan niet weet wat ie moet met het kind en het naar traditionele healers brengt ( die soms de vreemdste dingen doen) vangt zij ze op en zorgt ze voor hen. Ze heeft nu 200 kinderen die bij haar wonen en die een schoolopleiding krijgen, te eten en goede health care. Gister heeft ze haar verhaal gedaan aan ons en we hebben haar boek gekocht (” A Light in Africa; my journey to mt. Kilimanjaro, and the people and the children who have touched my life”). Enorm inspirerend dat deze mensen op de wereld bestaan!!!

Als je er meer van wilt weten: www.lightinafrica.org. En donaties mogen, zij zal nooit om iets vragen maar ik doe het wel :-). Ik geloof weinig in hulp, maar dit is echt goed.

Dus voor je weer iets aan de hartstichting of een organisatie in Nederland geeft die met dat geld van jou speculeert op de aandelenmarkt, denk dan eerst even aan mama Lynn, die zorgt voor 200 kinderen hier in Afrika, die anders opgegeven waren!

 

Zanzibar.

Na een week rust aan de kust zijn we zondag naar Zanzibar vertrokken. De auto konden we op de camping achter laten. Een gamel houten bootje met een buitenboordmotor van 15 pk ( en een reserve) bracht ons 35 km op open zee naar Zanzibar. De avond ervoor had het geregend waardoor de weg spekglad was. De kapitein stond aan de kant, inde het geld en zei, goede reis…….de twee matrozen mochten het werk opknappen. Windkracht 5 en geen kiel maakte dat we alle kanten opgeslingerd werden.

NA 5,5 uur stonden we op Zanzibar. De verschillende kleuren van het water waren adembenemend, net als de plaatjes. Veel koraal , schelpen en zeesterren liggen op het strand. Maar ook direct de beach boys om je heen die voor provisie werken voor de grotere bedrijven die van alles verkopen. Hotelkamers, snorkel tochtjes, spice tours etc….Op een bepaald moment werd Nico er zo moe van dat hij ook dingen begon te verkopen aan die mannen….wat wel weer grappig was. Maar goed, een triest bestaan voor die mensen.

We hadden via bookings.com een kamer geboekt maar deze bleek overboekt te zijn. Het is kennelijk zo relaxed op Zanzibar dat de administratie niet bijgehouden wordt. Op het strand liepen we Emmelie en Harley tegen t lijf wat een prettig weerzien was. Samen een hotel gevonden en eerst een biertje gedronken.

Het eten is er vers en goed. Veel curries ( rijst met groentecurrie of viscurrie etc.) Er zat erg veel smaak aan het eten. De volgende dag zijn we als vluchtelingen op een bootje naar een privé eiland gebracht om daar te snorkelen. Voor Nico en mij de tweede keer, de eerste keer in Amerika was geen succes. Maar wat een prachtige onderwaterwereld. Kleuren die zo intens diep zijn. Vissen die de mooiste vormen en kleuren hebben en heel veel verschillend koraal. Jammer was dat Nico niet een goed sluitend masker had. Na drie verschillende gaf ie t op. Maar we gaan het zeker nog eens doen!

Na twee nachten in Nungwi te zijn gebleven vertrokken we naar de oost kust. In Chwaka een prachtig resort gevonden waar je je eigen huisje had. Het blijft bijzonder dat de goede dingen vak door Indiërs gerund wordt. We voelden ons de koning te rijk. Voor een dag een taxi gehuurd die ons rondreed. Het enige nationale park in  om te leren over de bomen en de apen en daarna naar de Rock voor een cocktail. Een rots in de zee met restaurant….met eb kun je er naartoe lopen, met vloed moet je met een bootje terug.

Helaas kregen we wat buikgriep, Nico wat meer dan ik waardoor Nico het heerlijke buffet aan zich voorbij moest laten gaan. De volgende ochtend vertrokken naar Stone Town. Dit is de hoofdstad van Zanzibar. Kleine straatjes met prachtige houten deuren, hoe mooier de deur hoe rijker de persoon die er woont. We hebben rondgelopen en geshopt. Maar natuurlijk blijven we Hollanders dus kijke kijke niet kope…… s avonds wordt bij de burcht een grote markt gehouden waar je vis, brood, pizza en van alle lekkers kan eten.

We sliepen bij Hanna, een Zweedse waar Emmelie via haar moeder mee in contact kwam. Zo konden we ook in een echt appartement midden in Stone Town terecht. Zo zie je hoe de mensen er leven, altijd leuker dan een duur hotel. Indrukwekkend was wel de plek waar de slaven verhandeld werden. Ze werden in Afrika gevangen en naar Zanzibar gebracht om daar te verkopen. De plek waar ze verkocht werden staat nu een kerk. Het altaar was precies de plek waar ze geslagen werden. Dit om te laten zien hoe sterk ze waren. Wanneer ze niet huilden brachten ze meer op. Arabieren handelden in slaven. wanneer je je tot het moslimgeloof bekeerde werd je geen slaaf maar mocht je medemensen vangen en verhandelen. Zo werden veel mensen moslim. Heftig om deze verhalen te horen. tot 1907 bleef dit doorgaan. Je kunt je niet voorstellen dat mensen elkaar dit aandoen, voor rijkdom en geld.

Maar goed, terug naar de realiteit. Uiteindelijk was Zanzibar een mooi eiland, met name door de stranden. Het binnenland was niet echt bijzonder. De snorkelervaring was prachtig. Vissen zoals wij zien in aquariums zwemmen hier gewoon rond, en zoveel verschillend koraal met intense kleuren was prachtig. Zeker voor herhaling vatbaar!

O en de terugreis met t bootje was een stuk aangenamer!