19-27 oktober

Bij terug komst van Zanzibar voelde de camping als “thuis”. We hebben er een nachtje geslapen en besloten de bergen in te gaan. De zilte vochtige en hete lucht wilden we even vermijden. Nico had nogal last van zonneallergie en ik had een onderlip die volledig uit een koortsblaar bestond. We moesten hier van herstellen dus besloten we de gezonde berglucht op te zoeken. De Ushumbara mountains lagen vlakbij. Prachtige groene bergen vol met theeplantages, bananenbomen en sisal ( daar maken ze touw van). Soms ook nog een oud stuk bos ( zoals t land er uit zag voordat het ontgonnen was). Subtropisch regenwoud. Een dag reden we lang door en konden niet een kampeerplek vinden. Uiteindelijk zijn we naast de weg gaan staan. Mensen die langsliepen vroegen we of het ok was dat we hier stonden. Maar men spreekt Swahili in Tanzania en wij Engels…dus dat ging niet goed. Ze bleven maar rondhangen en we wisten niet wat we ermee moesten. Dus uiteindelijk maar weggereden om na 5 minuten weer om te keren. Toen waren ze weg.  s Nachts om 01.30 reed er een pick up truck langs met zingende mensen achterin. Bijzonder.

Hierna nog 5 dagen door de bergen gereden en een aantal nachten bij Nederlanders gestaan in Mambo. Zij hebben de top van een berg gekocht, runnen een prachtige lodge met mooie huizen, tenten en 1 kampeerplek. Daarnaast hebben ze veel projecten om de bevolking te helpen. Ze sluiten aan bij de mensen en ondersteunen hun in hun eigen ontwikkeling. Mooi om te zien. We hebben ook nog een wandeling gemaakt van drie uurtje. Vrij stijl en op 2000 meter hoogte. Dit viel ons erg tegen qua conditie. Das dus wat 5 maanden in de auto zitten met je doet. We ontmoetten Bart en Kirsten uit Amsterdam. Prettig om weer ff contact met down to earth Nederlanders te hebben en de Amsterdamse humor…dank daarvoor!!!! Ze waren voor drie weken op reis en gingen nu naar Zanzibar.

Afgelopen zondag zijn de verkiezingen geweest. We merken hier weinig van, zo nu en dan mensen met vlaggen in auto s die rondrijden met name in de wat grotere steden. De regering in Tanzania is nogal corrupt en de arme mensen hopen op betere tijden. Na 50 jaar zou er eindelijk een andere regering moeten komen. De Tanzanianen hebben hoop. Maar wij zijn bang dat een nieuwe regering hetzelfde zal gaan doen, dat is eigen zakken vullen.

We hebben moeite met het vinden van campings. Lodges zijn er voldoende. Men adverteert wel met camping maar dat is het dan niet echt, ergens ene grasveldje waar je niet met de auto kan komen. We wilden naar een meer maar 2 km ervoor was ineens ene slagboom en moesten we 25 dollar pp aftikken, had de regering bedacht. Dus na 80 km maar weer teruggereden.

We zitten op dit moment 20 km links van Moshi. Een bijzondere plek waar een Engelse dame: Lynn Gissing,  Light in Africa heeft opgericht, 15 jaar terug. Ze zorgt voor kinderen die anders waren gestorven. Een deel van deze kinderen heeft aids, ernstige mentale aandoeningen zoals cerebral palsy en syndroom van Down. Waar de afrikaan niet weet wat ie moet met het kind en het naar traditionele healers brengt ( die soms de vreemdste dingen doen) vangt zij ze op en zorgt ze voor hen. Ze heeft nu 200 kinderen die bij haar wonen en die een schoolopleiding krijgen, te eten en goede health care. Gister heeft ze haar verhaal gedaan aan ons en we hebben haar boek gekocht (” A Light in Africa; my journey to mt. Kilimanjaro, and the people and the children who have touched my life”). Enorm inspirerend dat deze mensen op de wereld bestaan!!!

Als je er meer van wilt weten: www.lightinafrica.org. En donaties mogen, zij zal nooit om iets vragen maar ik doe het wel :-). Ik geloof weinig in hulp, maar dit is echt goed.

Dus voor je weer iets aan de hartstichting of een organisatie in Nederland geeft die met dat geld van jou speculeert op de aandelenmarkt, denk dan eerst even aan mama Lynn, die zorgt voor 200 kinderen hier in Afrika, die anders opgegeven waren!

 

2 reacties op “19-27 oktober

  1. Mooi verhaal weer en een bijzonder mens die mama Lynn…. Was leuk je gister weer even te hebben gezien!

  2. Hoi Jos en Nico,

    het is weer genieten van die verhalen en foto’s. Wat een machtig mooie reis!
    heel veel plezier nog,

    groetjes Anny

Reacties zijn gesloten.