Oeganda deel 1 15 -26 november

Op 15 november zijn we de grens van Kenia  gepasseerd naar Oeganda  bij Mount Elgon. Het was een verademing om een kleine grensovergang te hebben waar iedereen je gewoon vertelde wat je moest doen zonder dat ze er rijk van worden. We waren benieuwd naar het nieuw land. De eerste 80 km waren er continue kinderen die Mzungu ( witte man) roepen en zwaaien en erg vrolijk zijn. We lunchen meestal even langs de kant van de weg, en opvallend was deze keer dat de mensen niet naar je toe komen maar je gewoon laten eten…..dat gaf ons weer moed na Kenia en Tanzania……

Ons eerste doel was de sippi falls waar we op een camping verbleven met het mooiste uitzicht maar waarvan de faciliteiten niet echt om naar huis te schrijven waren. Maar voor dit geld ( 5 dollar) mochten we niet klagen. De volgende dag hebben we een wandeltocht gedaan met gids. De sippi falls bestaan uit drie watervallen die we lopend bezochten zodat we ook in contact kwamen met de bevolking. Al snel bleek toch weer dezelfde principes te gelden….witte mensen zijn rijk dus die moet je om support vragen…… Navraag waarom ze de eigen regering of de rijke zwarte medelanders niet vragen blijkt omdat deze geen “geef hart” hebben. Witte mensen geven, rijke zwarte mensen geven niet.  We ontmoetten nog Brent ( Vlaming) en Alexander ( Schot) waar we nog een avondje mee hebben gefilosofeerd over waarom Afrika is wat het is.

Hierna  Zijn we richting het noordwesten gereden om naar het begin van de Nijl te gaan. De rijstijl van de Oegandees is beroerder dan die van de Keniaan ( deze laten helemaal geen ruimte) zodat de reis voor mij erg tenenkrommend werd. En dan zit ik ook nog aan “de verkeerde kant” dus alles komt op me af. Maar goed dat ik een koelbloedige man naast me heb zitten die zich niet gek laat maken. Bij het begin van de Nijl hebben we heerlijk 5 dagen rondgehangen… de auto weer schoongemaakt en de was is weer gedaan. De zwarte dames vonden het bijzonder dat ik mijn eigen was kon doen. Ton ik ze vertelde dat ik ook nog kon koken schoten ze helemaal in de lach.

Er waren twee Nederlandse dames ( Kobie en Greet) die op hun vakantie vrijwilligerswerk hadden gedaan. Weer even praten met Nederlanders en deze dames was prettig. De nederlandse diepgang en toch ook nuchterheid deden me goed. De gekregen pepernoten zullen we 5 december opeten!

Harley en Emmillie kwamen nu echt voor de laatste keer langs. Een avond met veel bier en lekker eten was ons afscheid. Zij gaan naar Kenia, Nairobi om de auto opnieuw te laten maken en dan op naar het Noorden. Door Ethiopië, Soedan, Egypte en dan hopelijk Italië om zo naar Zweden af te reizen. We zullen ze ergens ter wereld wel weer eens ontmoeten.

We hebben nog wat ervaring opgedaan met El Nino toen het begon te regenen en de weg in een modderspoor veranderde. De toyo deed t goed maar na een aantal km stonden er vrachtwagens vast. Een enorme plensbui maakte het niet beter. Mensen komen overal vandaan om de vrachtwagens uit te graven…dit voor een klein bedrag. We hebben gewacht totdat we er langs konden en zijn onze weg vervolgt. Ook op de camping bij het begin van de nijl maakten we een plensbui mee met stormachtige wind. Deze duurde anderhalf uur en hierna stroomde er rood water de Nijl in vanuit de bergen. Een prachtig gezicht.  Maar je begrijpt nu wel hoeveel schade deze storm en regen in een kleine tijd kan creëren.

We zijn nu in he zuid west gebied van Oeganda. Hier zijn alle nationale parken en de chimpansee en gorilla tracking. Erg duur, dus we gaan weer keuzes maken. De indruk s wel dat Oeganda wat rijker is dn Kenia en Tanzania…Er is nog steeds veel armoede maar er lijkt meer te koop en er lijken meer mensen iets meer geld dan niets te hebben. Er zijn enorm veel bananen. we hebben geleerd 6 soorten waarvan ook 1 soort die zout smaakt. Hij wordt als een aardappel gegeten. Enorm veel bananen, thee , koffie en boontjes plantages. ZO vreselijk veel te eten dat je niet begrijpt dat ze het 600 km verderop niet even kunnen brengen in de woestijn. Maar goed transport is een groot probleem………

 

 

Kenia 1 tot 14 november

Kenia is een divers land, groene heuvels, hoge bergen, de rift vallei ( daar waar de aardplaten samenkomen), woestijn, hele rijke en hele arme mensen. We namen de grensovergang bij Namanga, die makkelijk verliep. Er waren wel weer mensen die je wilde helpen maar goed die moeten ook iets verdienen……. We wilden een oost Afrika visum, deze is geldig in Oeganda, Rwanda en Kenia voor de prijs van 100 dollar. En deze konden we krijgen. De verzekering hadden we al voor de auto. Alleen de wegenbelasting moest betaald, maar omdat deze de eerste 7 dagen gratis is zeiden we dat we zeven dagen bleven….maar kijken hoe het gaat als we t land weer uit willen. De gele koorts vaccinatie werd nog gecontroleerd en na 1,5 reden we Kenia binnen. De hutjes waar de mensen hier in leven zijn ovaal van vorm, gemaakt van riet of hout en de muren met modder en poep van de dieren gemaakt. Je doet het met wat je hebt. De mensen komen hier trotser over, ze lijken ook meer een eigen bestaan met landbouw op te bouwen en zijn zo self sufficiënt. Wel blijven ze vragen aan de Mzungu ( witten) om geld of eten. Of ze blijven spullen aan je te willen verkopen nadat ze een leuk praatje met je gemaakt hebben. Soms vinden we het erg moeilijk om mee om te gaan en worden er moe van, maar het blijft te begrijpen wanneer je ziet hoe arm de mensen zijn. Normaal proberen we grote steden te vermijden maar deze keer hadden we geen keus en zijn door Nairobi gereden. Het ging voortvarend en alles viel mee, totdat we er uit waren. Ineens reed het verkeer langzamer en iedereen haalde ons in. Na een half uurtje wachtten besloten we te kijken wat er aan de hand was. Er lagen twee mensen in de berm na een ongeluk te hebben gehad. Het bijzondere was dat niemand iets deed maar er wel foto s van maakten. Dat was ff een shock voor ons. Na ongeveer 2,5 uur oponthoud konden we weer verder. De rijstijl van de Kenianen blijft bijzonder…..het is net als in de natuur, de sterkste en snelste wint! Na Nairobi besloten we afscheid te nemen van Harley en Emmelie. Zij gaan naar Oeganda om de gorilla s te bewonderen. Wanneer wij nu met hun mee gaan zien we niets van Kenia, en das zonde, zo vonden wij. We zijn naar het noordwesten afgereisd. Eerst langs Mount Kenia, die toch vaak in de wolken zat maar 1 ochtend hadden we geluk. Langs de weg waren er bedrijven van Hollanders die hier bloemen maken. Ze hebben zelfs hun eigen transport en de bloemen die geplukt worden zijn de volgende dag in Nederland. We kwamen op een bijzondere camping terecht, een oud landgoed met oude boerderij huizen en cottages waar we gebruik mochten maken van wc en warme! douche. DOor naar het noordwesten af te reizen werd het rustiger en kwamen we in vulkanisch landschap terecht. Ook overflooding van de zandgronden in de woestijn en hoge bergen en diepe dalen. Een prachtig landschap. Een nacht konden we wildkamperen en toen we dachten in de middle of nowhere te zijn bleek er toch nog weer een masaai persoon langs te lopen. In het gebied bij Lake Turkana kwamen we de tribe mensen tegen. Een avond sliepen we op een community cmp gecreeerd door vrouwen zodat ze geld verdienden om de meisjes ook naar school te laten gaan. Om geld in te zamelen dansten en zongen ze, en ik mocht ook meedoen. Dat was er bijzonder. Het zijn liedjes die vooral over de natuur en de dieren gaan, met de hoop op een goede oogst of regen etc… Verschillende stammen stelen elkaars vee, zo waren we getuige van een bijeenkomst voor de vrede op onze camping, waar alle verschillende vrouwen van de stammen aanwezig waren met hun prachtige kledij. O en ze spugen veel op de grond en zelfs vrouwen kunnen staand tegen een boom aanpiesen…. Veel gravelwegen gereden en de auto hield het goed. Eenmaal hebben we een vrachtwagen geholpen om uit de greppel te komen waar hij ingegleden was. Us aid voedsel lag er op die naar de armen gebracht werd. Met snatchblock en 5 liter olie in de motot zodat hij weer kon starten kon hij weer verder. Ze waren zo blij, “god bless you”. Dat hebben we veel gehoord. We hebben de banden van voor naar achter ( en kruislings) gedaan vanwege de slijtage. Daarnaast was de bumper wat los gerammeld wat Nico weer vastgezet heeft. Veel aardige mensen ontmoet maar ook veel mensen die blijven vragen. Dus zodra iemand een praatje begint zijn we nu sceptisch geworden, en das jammer maar waar. Daarnaast blijken campings erg wisselend te zijn. Een hete douche is een luxe. Nico is nog bij de El Molo geweest, de kleinste stam ter wereld. De laatste foto laat een oude man zien die 98 is geworden door het eten van alleen maar vis. Sterke mensen. Wij krijgen steeds meer onze vraagtekens bij de schijf van 5. Morgen zullen we de grens overgaan naar Oeganda en breken er weer nieuwe avonturen aan. Lieve groet,