Oeganda deel 2

Zuid west Oeganda is een gebied met veel kratermeren, Queen Elizabeth NP, Bwindi NP ( daar waar de gorilla’s leven). Het is er mooi met heuvelachtig landschap, verderop de vulkanen die als hoge torens steeds weer van een andere kant waar te nemen zijn. We zitten op het drielandenpunt met Rwanda en Congo (DRC).

Het gaat goed. De wegen zijn soms erg glad en eenmaal had onze prachtige wagen het even moeilijk om boven te komen. Er stonden direct dertig mensen omheen om te kijken of we het zouden redden en met een tweede poging waren we op de top. Incredible machine zeiden de mensen. Ze vinden het prachtig als ze zoiets zien, ook al ploegen we hun hele weg om. Erg knap is hoe de mannen met de fietsen en de honderd bananen er op hun balans kunnen houden. We kwamen een motorrijder tegen die vaststond in de greppel. We blijven het bijzonder vinden dat er 50 man naar kijken en niemand iets doet om te helpen. Dus wij hebben hem maar even uit de greppel getild, onder het kijkend oog van alle andere mensen. We rijden continue door dichtbevolkt gebied dus wildkamperen is geen optie. Nog steeds veel koffie, bonen, bananen en thee. De hutjes zijn groter, veelal gemaakt van baksteen, maar ook nog wel van klei. De daken vaak van riet of van metalen platen

We zien enorm veel borden van hulporganisaties. Veel borden langs de weg met projecten waarbij vaak staat…gefinancierd door de Europese unie. Kinderen leren hier op school dat als er blanken komen je niet direct om geld moet vragen maar eerst…how are you. Dus we horen de hele dag….”how are you” naar ons roepen. Als we proberen terug te praten houdt het op want de kinderen hebben geen idee wat ze zeggen of vragen. Mensen praten met zachte stem, dat is beleefd maar ook lastig. Persoonlijke ruimte kennen ze niet zoals wij. Dit merk je doordat ze dicht tegen je aanstaan of wanneer je geparkeerd staat op een groot grasveld ze precies daar gaan grasmaaien waar jij staat. Ze vinden het nog steeds bijzonder om blanken te zien en willen graag contact met je of met je op de foto… Daarnaast hebben we geleerd dat in Afrika men andersom denkt dan wij doen. Zo legden we uit dat we niet het NP Queen Elizabeth ingingen omdat dit 230 euro voor een dag kostte. Op de vraag of het er druk was zei de dame nee. Het is zo duur omdat het niet druk is……..Uitleg dat het misschien niet druk is omdat het zo duur is ging er niet in….oorzaak en gevolg is hier precies andersom.

We verbleven een aantal dagen aan Lake Bunyonyi, een prachtig meer in de hooglanden van Oeganda. Het meer is 1000 meter diep en heeft 32 eilanden. Op deze plek ontmoetten we Jan van der Meer, een professionele video-fotograaf, die zich inzet voor diverse projecten. Hij geeft diverse projecten bekendheid en helpt de lokale bevolking verder op het vlak van sociale media. We hebben een aantal dagen samen opgetrokken wat erg gezellig was. En we waren zelfs ware filmsterren omdat we waarschijnlijk in zijn productie over lake bunyonyi overland resort voor gaan komen. Een heuse boottrip over het meer waarin we zeiknat werden van de regen die we s middags weer overdeden in de zon is gefilmd. Een andere bijzondere plek was Cameleon hill waar een duitse dame, Doris, die naar zuid Afrika en nu dus Oeganda is verhuisd de scepter zwaait. Op deze prachtige plek konden we op het parkeerterrein overnachten met uitzicht op de vulkanen. Een van deze vulkanen ligt op het drielandenpunt, Rwanda, Congo, Oeganda. s Avonds konden we vanaf het terras de gloed van de Nyiragongo vulkaan zien. Dat deed ons besluiten toch het grootste lava meer van de wereld te gaan bezoeken. Op 12 december zullen we de grens met Congo passeren en lopend de vulkaan opgaan. We slapen een nacht op de craterrim en de volgende ochtend dalen we weer af….een lange wens van me gaat in vervulling!!!! Terug naar de oorsprong van hoe het land gecreëerd wordt. Echt lava zien!

De grens met Rwanda verliep goed. Tegenwoordig zijn we zo ervaren dat we vinden dat we zonder taxi ( een inwoner die je uitlegt wat je allemaal moet doen) de grens kunnen passeren. Nog ff geld wisselen en toen gingen we ons zevende land binnen. Het land van de duizend heuvelen.

 

 

 

De chimpansees van Oeganda foto s

De avond voor onze tracking naar de chimpansees sliepen we aan de rand van het bos en hoorden we zo nu en dan gegil en andere apengeluiden. Achteraf bleek dit geen chimp gegil te zijn zo maakte onze gids ons duidelijk. Robert, de gids stond op de afgesproken tijd ( 07.00) naast onze auto en legde ons een en ander uit over de primaten die in het bos leven. We begonnen met lopen door het bos, Robert liep voorop en belde zo nu en dan……Achteraf bleek dat hij met andere trackers contact had die vanochtend al vroeger vertrokken waren om ze te vinden. Maar niemand wist nog waar ze waren.   Na een uurtje lopen zij Robert dat we moestne blijven staan zodat hij de omgeving af kon speuren…..dit was namelijk de plek waar de chimps normaal kwamen te eten maar ze waren er nog niet. De dag ervoor had het ook veel geregend waardoor ze waarschijnlijk verplaatst waren……migreren heet dat in vaktaal. Dus we moesten het dichter begroeide bos in. Zo nu en dan riviertjes over via glibberige palen en de takken aan de kant duwen zodat je ze niet in het gezicht kreeg.

Op een bepaald moment zij Robert, denk er om rode mieren….en hij deed voor hoe je er doorheen moest lopen. Met zijn rubberen laarzen van 5 euro had hij geen problemen….maar onze duur gekochte Hanwag schoenen en fjall raven broeken wisten ze wel gaatjes te vinden om op ons naakte lichaam omhoog te klimmen. En ze kunnen steken.  Dus broek ut. De mieren er uit halen en weer verder. Na 10 minuten ineens het gekrijs……we hoorden ze. Maar nu moesten we ze nog zien te vinden.

Robert zag een voetafdruk en leidde ons naar de chimps. Hoog in de bomen zaten twee mannetjes en twee vrouwtjes vruchten te eten. Zo nu en dan slingerde ze van boom naar boom, wat een souplesse. Verderop hoorden we meer gegil en Robert leidde ons naar een ander klein groepje, allemaal lid van dezelfde familie.

Deze groep bleek net op jacht te zijn geweest en waren een kleiner ander soortgenoot aan het eten. Het alfa mannetje zat als heer en meester in de boom en de rest van de chimps er omheen te bedelen. Hij deelde in eerste instantie niets…dus als grapje zeiden we dat het net de government was….Daar konden de trackers wel om lachen.

Uiteindelijk kregen een aantal toch nog wat rauw vlees, we hoorde nog wat botten tussen de tanden kraken en toen klommen ze omlaag om weer verder te trekken. We mochten ene uurtje bij ze blijven en moesten ook weer gaan. Terug lopen was soms ff pittig door het dichtbegroeide bos. En als kadootje kregen we nog een toegift….de chimps volgden ons en klommen een grote vijgenboom in om daar de vruchten van te verorberen. Het was een bijzonder ochtendje.