Mozambique, Start Zimbabwe

De grens met Mozambique gaf geen problemen. We moesten invoerrechtenpapier voor de auto kopen en verzekering. Toen we dit wel erg duur vonden ging er wat van de prijs af…Men deed niet moeilijk over een visum. Hier en daar hadden we in de reiswereld gehoord dat je hem soms niet aan de grens krijgt maar bij ons verliep het vlotjes. We reden door naar Tete,  een van de warmste steden van dit deel van Afrika. We vonden een camping bij de rivier. Er stond nog een ander stel, de Oostenrijkers die we in Namibië hadden ontmoet die toen herstellende waren van Malaria. Na bij gekletst te hebben wilde Nico graag op bed want hij had pijn aan de wond. Na 3 uurtjes slapen werd hij wakker met nog meer pijn. Wat ons deed besluiten naar een kliniek te gaan. De eigenaren van de camping waren enorm behulpzaam en brachten ons bij ene kliniek die goed zou zijn. Er werd gekeken naar de wond. Hij bleek geïnfecteerd te zijn waarop anti biotica werd gestart en de wond moest dagelijks schoongemaakt.

Dat schoonmaken was behoorlijk pijnlijk. Na vier dagen vroegen we ons af of ze wisten waar ze mee bezig waren. Onderling werd in het Portugees overlegt en van verdoving leek men nog nooit gehoord te hebben…..injecties in de geïnfecteerde wond waardoor de behandeling nog pijnlijker werd….want dit deed niets. Daarnaast was er niks op kweek gezet en wist men niet of het wel of niet de juiste anti biotica was…..Na overleg besloten we naar Harare te gaan.

In Botswana hadden we een pasgetrouwd stel ontmoet die aan hadden gegeven als we in de buurt waren we zeker bij hun langs moesten komen. Ik heb contact met hun gezocht en dat voelde als een warm bad……..Ze mailden de route die we moesten rijden, hadden om zich heen gevraagd naar de beste kliniek en stonden de volgende dag klaar om ons op te pikken en daarheen te brengen……Een adequate dokter deed de diagnostiek en schreef nieuwe a biotica voor. Ook moest de wond weer gereinigd worden…ze beloofde dat het geen pijn zou doen. En idd, Nico kreeg pijnstilling en rustgevende medicatie waardoor hij niets had gevoeld. We voelden ons weer veilig.

Elke dag moest de wond verschoond dus de volgende dag vol goede moed er weer naartoe. Deze keer zou het alleen oppervlakkig gebeuren dus Nico koos ervoor geen medicatie te gebruiken voor deze behandeling. En toen gebeurde het stomste wat ze konden doen, de behandelaar zag iets en dacht dat het handig was om dit er ff uit te halen zonder verdoving. Hij stopte er een schaar in om de wondranden uit elkaar te halen en ging met een pincet erin om er iets uit te trekken……

Nico kwam volledig van slag terug in de wachtkamer. Hij schoot in een paniekaanval, kreeg op mijn indicatie een injectie om rustig te worden…….

Ik heb geprobeerd met ze te spreken, eerst kalm en rustig, gevraagd wat er was gebeurd en daarna ben ik toch woest geworden. Het lijkt alsof ze zich niet in kunnen leven. Ik heb de oplossing geboden door te zeggen dat ze voortaan dezelfde medicatie moeten geven als de dag ervoor…..das de enige manier waarop Nico deze behandeling nog kan ondergaan, omdat jullie een trauma hebben gecreëerd. Dit wilden deze mensen niet met ons afspreken. Dus toen vroeg ik hoe dom ze waren………

Overgeleverd aan andere culturen en afhankelijk zijn van een goede behandeling die maar niet geïnitieerd wordt, daar word je heel angstig van.

Dus boos naar huis, naar Andy en Hailey. We hadden ook eens mensen gered die vastzaten in diep zand en die wonen in Johannesburg. In zuid Afrika schijnt de beste zorg ter wereld te zijn dus ik heb die man gebeld. Deze stonden ook alweer volledig voor ons klaar…….wat zo super is. Tickets zoeken op internet, desnoods terug naar Nederland, we waren er klaar mee.

Uiteindelijk is alles goed gekomen. We zijn de volgende ochtend naar de huisarts van Andy en Hailey gegaan, een Indische dame die empathie toonde en begreep. Nico kon hierdoor de behandeling weer ondergaan. Daarnaast zei ze direct dat ze van anti biotica wilde wisselen. ” vertrouw me maar ” zei ze…. Ik zei dat we dat de hele tijd al deden…..

De volgende dag voelde Nico zich een stuk beter, de anti biotica deed zijn werk. Lab resultaten kwamen terug die bevestigden dat we de juiste anti biotica hadden. De wond wordt steeds beter, groeit nu dicht. Nico gebruikt geen pijnmedicatie meer en rijdt zelf weer auto…..straks kunnen we de natuur weer in…

Als we maar niet teveel wennen aan alle luxe om ons heen nu bij Andy en Hailey :-).

 

 

2 reacties op “Mozambique, Start Zimbabwe

Reacties zijn gesloten.