Nyiragongo “de vulkaan”

Mijn droom was altijd nog om een lava meer te zien. Het hoefde niet direct het grootste ter wereld te zijn maar omdat we er toch waren hadden we in Oeganda, toen we in het donker de gloed van de vulkaan zagen, besloten het te doen en geboekt. Hij lag alleen wel in Congo maar net over de grens. Onder begeleiding van gewapende bewakers was het veilig. Elke dag gaan er groepen van 16 mensen omhoog met dragers en guides en bewakers. We hadden verschillende mensen gesproken die het de ervaring van hun leven vonden, dus dat konden we niet missen.

Op 12 december liepen we met onze bepakte rugzakken naar de grens met Congo. Onderweg kwamen we Doris tegen waar we de trip samen mee hadden geboekt, een van origine Duitse dame die jaren in zuid Afrika had gewoond en nu een lodge in Oeganda heeft. De grensformaliteiten verliepen soepeltjes ondanks dat de officials erg dominant en boos keken. De temperatuur in de nek werd nog ff gecheckt om te bepalen of je een ziekte had ( het is zo simpel de diagnostiek hier in Afrika)  en onze gele koorts stempel en toen mochten we Congo in.   Doris had geen pagina meer over in haar paspoort maar wel een nieuwe dus dat was ff gedoe maar kwam uiteindelijk goed.

Met een landrover werden we opgehaald bij de grens en naar het kantoor van Virunga NP gebracht waar we de vergunning kregen. Daar waren ook slaapzakken te huur. Nico had nog wat geld gewisseld want die spaart alle geldsoorten en van Congo is natuurlijk wel speciaal omdat het niet echt een land is waar je geregeld komt.  Na een gewapende guide opgepikt te hebben omdat er wel eens onregelmatigheden zijn buiten de stad Goma reden we 15 km naar de ingang van het park. Onderweg kwamen we veel UN wagens tegen en zelfs een basiskamp van de UN met heuse wachttorens. We reden in een landrover en het zou geen echte landrover zijn als ie er niet mee ophield. En toen kregen we natuurlijk wat kinderen als publiek om ons heen. Er was een tweede landy die het wel gelukt was om de mensen af te zetten bij het park dus daar werden we in over geheveld.  Daar hadden we nog een drager geregeld omdat we de slaapzakken niet kwijt konden op onze rugzak. Een vreemde ervaring om iemand te betalen je eigen spullen te dragen. Ook nog een zakje houtskool mee om op te koken waar we achteraf erg blij mee waren.

De baas van t park deed een welkomstpraatje waarbij de regen begon te stromen. Nico nog een stok gekocht om de berg mee op te wandelen en met nu al een natte broek starten we en gingen we omhoog. Drie gewapende guards en nog twee anderen en een gevolg aan dragers gingen we met een groep van 17 klanten de berg op. Een wandeling van 2000 naar 3500 meter hoogte waar we 8 km over zouden doen. Het eerste deel was niet zo stijl, wel dichte begroeiing  maar omdat het pad elke dag gelopen wordt was dat geen probleem. Er waren rustpunten waarop de guides vertelden waar we waren en hoe ver we nog moesten. De ondergrond veranderde in losse stenen, dit was lastig lopen. Vooral voor de enkels was dit vermoeiend. De regen hield op zodat onze kleding ( tot aan de onderbroek toe) weer droog kon worden. Het laatste deel was echt wel zwaar. We raakten wat kortademig en de steilheid nam erg toe. Het koste veel kracht om boven te komen, soms zelfs even op handen en voeten.

Eenmaal aan de top zagen we eerst ons onderkomen voor die nacht. Dit vonden we niet echt verkoopbaar maar goed om weer terug te gaan was geen optie. Nadat Nico duidelijk had gemaakt dat deze hutjes niet verkoopbaar zijn aan de guides gingen we naar het lava meer. En dit maakte alles weer goed……………Zoiets immens indrukwekkends heb ik nog nooit gezien. We waren er stil van.

Na een tijdje kreeg Nico last van hoogteziekte, een uurtje op bed en toen het donker werd nogmaals naar het lava meer. Dat was nog indrukwekkender. We hebben er een uur bij zitten kijken. Het veranderde constant van vorm en explosies van lava waren dan weer hier en dan weer daar.

Na toch een goede nachtrust gehad te hebben  was het de volgende ochtend nog een laatste blik op het meer en hierna de afdaling. Nico voelde zich gelukkig weer beter. Ik kreeg een handje van een van de dragers tijdens het steile stuk. Dat scheelde, anders was het handen en voetenwerk. Een regenbui zodat we weer nat werkten maakte het geheel af :-) Dalen doet weer heel iets anders met de ledematen dan stijgen, maar we hebben het gered. Grappig is ook te zien hoe snel je dan een groep wordt met elkaar en hoe je voor elkaar gaat zorgen. Mensen zijn toch vriendelijke wezens. Uiteindelijk viel het mee en ineens waren we weer bij het beginpunt.

De teruggang over de grens was geen probleem. Alleen de tas werd nog even nagekeken op plastic want in Rwanda mag je geen plastic zakjes invoeren.

Als afsluiting gingen we een heerlijke cappuccino drinken en broodje eten. Wat een ervaring. Deze is er een om nooit te vergeten.

3 reacties op “Nyiragongo “de vulkaan”

  1. Heel bijzonder en ik voel de warmte!! Eén om nooit te vergeten! Ook wel indrukwekkend als je die foto’s zo ziet van die bewakers met wapens….

  2. Fantastische foto’s weer.
    Wat maken jullie toch een prachtige reis.

    liefs Anny

  3. Jeetje, wat een tocht, Joska…maar het moet zeker indrukwekkend zijn geweest zoals de foto’s laten zien.
    Zo warm als het daar is , zo koud is het hier , met veel ijzel in het noorden en …daardoor ijs vrije dagen…dus niet naar het werk .
    Jullie nog veel reis plezier toegewenst en ik ben benieuwd naar jullie volgende avontuur…
    Lieve groet en de beste wensen nog voor 2016

Reacties zijn gesloten.