Start Zuid Afrika.

We zijn na Zimbabwe weer terug in Zuid Afrika. Alles gaat nu wel erg snel. We zijn in 5 dagen door het Kruger park naar beneden gereden. We hebben gemerkt dat de banden na 30.000 km, waarvan  80 % gravel op zijn. We reden de een na de ander lek. Dus na Kruger hebben we eerst 4 nieuwe banden gekocht. Bande wisselen in een wildpark is niet echt prettig.  Het voelt gek om hier weer terug te zijn. We hoeven niet meer na te denken over eten want alles is weer te verkrijgen voor een erg schappelijk prijsje nu de rand zo laag staat. Het is alsof je weg bent geweest voor een lange tijd en nu weer in de wereld terugkomt die je kent. Overal zijn ook weer wc s en om het land staan weer hekken. De ruigheid van de natuur mis je dan wel. Kruger park is een goede plek om de dieren te spotten, maar het is vreemd om op asfalt te rijden in een wildpark……het voelt als luxe safari. Overal is weer warm water, schone wc s,douches en zwembaden. Geen stof meer in de auto.

Veel geleerd, veel bijzondere mensen ontmoet, en nu nog een laatste paar weekjes hier.  We zullen nog wel door Swaziland rijden. De mensen van thuis mis je. Maar verder bevalt dit leven goed.

De laatste plaatjes van Zimbabwe, een prachtig maar helaas vervallen land waardoor je er makkelijk kunt wildkamperen….alle nadeel heeft zn voordeel :-)

DSC_9590 DSC_9597 DSC_9607 DSC_9611

Zimbabwe deel 2, Vic Falls en Hwange

We vertrokken uit Mana Pools waar we behoorlijk pittig off road gereden hadden, “soms zelfs Croatia trophy waardig”, richting Kariba, gelegen aan het grote Kariba meer Vlak voor de uitgang stond een overland auto dwars over de weg geparkeerd zodat hij het verkeer blokte. Deze mensen bleken  het park ingereden te zijn zonder te weten dat ze ervoor moesten betalen, en toen ze eenmaal hoorde hoe duur het was wilden ze er weer uit. Nu weet iedereen dat je voor wildparken moet betalen dus wij vonden het wat vreemd dat ze zo reageerden….Na 15 minuten praten kregen we het voor elkaar dat de Israëliër een metertje naar voren wilde zodat Albi en wij er langs konden.  Pffff, ik begrijp zijn frustratie best dat alles zo duur is maar je had je ook van te voren kunnen informeren.

Goed, we namen afscheid van Albi, deze ging naar HArare en wij gingen naar het weste. Kariba bleek een wat versplintert stadje met een prachtig uitzicht. En ja daar zagen we weer olifanten. We zijn het hele meer onderlangs gereden, tot aan de vic falls, alles bij elkaar 700 km. Een nacht wildkamperen met irritant veel vliegen maar je kan niet alles hebben zullen we maar zeggen. Nu de Croatie Trophy, een grote vier keer vier wedstrijd, steeds dichterbij komt begint Nico zich te ontwikkelen tot een ware coureur….Met 80 over de gravelpaden en alles inhalen onderweg…..hij is goed getraind.

De vic Falls, De grote victoria watervallen hadden we aan de Zambia  kant gezien. Nu konden we ze nogmaals bewonderen. Vanaf de Zimbabwaanse kant hadden we veel mooier en grootser uitzicht. Daarnaast was en veel meer water De watervallen zijn 1,7 km lang en vallen 105 meter naar beneden. Fotograferen was lastig want de waterdruppels vliegen je om de oren, de regenjasjes kwamen goed van pas. Naast dit prachtige natuurschoon zijn we nog wezen lunchen in het Victoria Falls hotel ( 1905). Echte Engelse Upperclass. Flesje water was 5 dollar….Maar dit smaakte dan ook erg lekker. Het zal de entourage zijn. De body lotion op de toiletten rook in ieder geval heerlijk.

Na al dit moois zijn we naar Hwange National park gereden. Hier kunnen we kort over zijn:  Een keer moeten lieren omdat we vaststonden ( en das niet een fijn gevoel met de wilde dieren om je heen) en 5 zebra’s, antiloopjes en waterbucks was het resultaat. We hadden al snel besloten niet nog ene nacht te verblijven. Je ziet de afdrukken van poten en olifantenpoep wel maar dat was het dan ook. Na Hwange besloten we naar zuid Afrika af te reizen en daar zijn we nu weer….Terug waar we begonnen waren, de cirkel is bijna rond.

Foto s volgen hopelijk later want de verbinding is niet optimaal.

 

Zimbabwe deel 1

We zijn er weer. Na een periode van herstel zijn we weer verder gegaan met waar we waren gebleven. Van Mozambique geen enkele foto dus we starten bij Zimbabwe.

De reis naar Harare verliep voorspoedig, er waren alleen nog wat problemen aan de grens om Mozambique uit te komen. Een document voor de tijdelijke invoer van de auto  was maar twee dagen geldig……….( koste 5 dollar en nu moesten we ff 100 dollar boete betalen). Ik een heel toneelstuk opgevoerd waarbij ik ze vroeg hoe ze mij dit aan konden doen nu mijn man zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest. Net doen of je huilt helpt….met emoties kunnen ze niet goed omgaan dus ze lieten ons gaan :-).

Eenmaal in Harare  vingen Andy en Hailey ons fantastisch op. We zijn er een week geweest. OP zaterdag zijn we wezen BBQ en met de familie en vrienden. Het blijft bijzonder hoe gastvrij de mensen hier zijn Na deze week voor het eerst weer op pad wat wel wat onzeker voelde. We zijn naar Nyanga Np gegaan, 300 km naar het oosten. Langs de oostgrens loopt een berggebied. Er waren weinig dieren, alleen de grazers en antiloop achtigen. Zo nu en dan sprong er iets weg. Mooie watervallen waar we naartoe zijn gelopen. Tweemaal wildkamperen in het kamp zelf was lekker rustig. We waren al snel weer gewend. Woensdag moest Nico voor de laatste keer langs de dokter dus we sliepen nog twee nachten bij Andy en Hailey. Op de terugweg kwamen we, zonder het te weten, bij een legerbasis terecht. De allervriendelijkste sergeant zei dat hij ons wel toestemming kon geven om er toch doorheen te rijden. Eenmaal terug in Harare zijn we nog eens heerlijk uit eten geweest in een echt restaurant met wijnglazen en toetjes en alles er op en eraan. Wat kun je dan genieten van die luxe.

Donderdagochtend zijn we vroeg vertrokken naar Kanyemba, een plek aan de machtige Zambezi rivier, waar Andy en zijn familie een lodge hebben. Her hebben we twee nachten gestaan en zijn richting het westen gereden, naar het welbefaamde Mana Pools NP. Daar waar alle olifanten zijn. Alsof er geen toeval bestaat kwamen we onze vriend Albi tegen bij de receptie!  De Duitse man die we samen met Roel en Susanne in Malawi hadden ontmoet. Klein wereldje dat overlanders wereldje. En achteraf bleek dat ook maar goed te zijn want Mana Pools was door de regen omgetoverd tot één grote Mana Pool. De safari leek meer op off road rijden waarbij we elkaar een aantal keer los hebben moeten trekken.

We hebben veel antilopen gezien, een kudde waterbucks en….Leeuwen. Twee vrouwen met hun jongen. Ze hadden een prooi wat leek op een waterbuck. In de middag zijn we naar dezelfde plek toegereden en hebben we ze gezocht. We konden ze in eerste instantie niet vinden en ineens reden we bijna over een leeuwin heen. Ze lag te slapen, schrok wakker van ons en ging een paar meter verderop zitten poepen….Ze liep de struiken in waar we veel lawaai hoorden. Daar bleken de andere drie nog te zijn en ze begonnen verder te eten aan de dode waterbuck. De moeder corrigeerde haarjong even door met de poot op het hoofd te slaan toen deze voor zijn beurt wilde eten. De geluiden zijn imposant, die gaan door merg en ben dat gebrul van de leeuwen. Maar geen olifant gezien.

De volgende dag het park weer uit waarbij we vlak voor de uitgang een Israëliër en een Engelse dame tegenkwamen die de auto overdwars op de weg hadden geparkeerd en daar stonden te kamperen…….Ze bleken problemen te hebben met dat ze zoveel voor het park moesten betalen want dat wisten ze niet en had niemand tegen ze gezegd…. Na 15 minuten praten wilde de man speciaal voor ons wel een metertje naar voren rijden zodat we er langs konden. Erg bedankt! We hebben afscheid genomen van Albi en zijn naar Kariba gereden, een stadje aan Lake Kariba. Daar liepen de olifanten weer….er was zelfs eentje die een schijnaanval ( mock charge) deed naar ons. Overal zijn de olifanten weer anders, afhankelijk van de ervaring die ze hebben met mensen en auto s. Ze lijken echt geheugen te hebben. Maar als psycholoog zeg ik natuurlijk dat dat niet kan :-).

Dus we zijn weer onderweg. en het gaat prima. Vandaag alleen de tent open laten staan terwijl we in het stadje waren en er een stortbui naar beneden kwam. Dus alles nat. maar gelukkig schijnt het zonnetje altijd weer snel in Afrika.

Zimbabwe komt op ons over als een erg prettig land om te reizen. Na de val van de Zimbabwaanse dollar betaalt men hier nu met de Amerikaanse dollar. Harare is een grote stad maar ligt weids uit elkaar en komt Amerikaans op mij over. Alles is hier duur dus de meeste rijke Zimbabwanen rijden naar Zuid Afrika om daar grote aankopen te doen. De bevolkingsdichtheid is 33 mensen per vierkante km. Er zijn meer dan 13 miljoen inwoners. Het land komt, vergeleken met de andere Afrikaanse landen, rijk op ons over maar wel vervallen. Toen de president al het land van de blanke boeren afpakte en “terug gaf” aan de zwarte bevolking ( lees zijn vrienden) werd er veel minder geproduceerd. Voor deze tijd exporteerde Zim veel, nu lijdt de eigen bevolking weer honger en de regering lijkt het weinig uit te maken…