Zimbabwe deel 1

We zijn er weer. Na een periode van herstel zijn we weer verder gegaan met waar we waren gebleven. Van Mozambique geen enkele foto dus we starten bij Zimbabwe.

De reis naar Harare verliep voorspoedig, er waren alleen nog wat problemen aan de grens om Mozambique uit te komen. Een document voor de tijdelijke invoer van de auto  was maar twee dagen geldig……….( koste 5 dollar en nu moesten we ff 100 dollar boete betalen). Ik een heel toneelstuk opgevoerd waarbij ik ze vroeg hoe ze mij dit aan konden doen nu mijn man zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest. Net doen of je huilt helpt….met emoties kunnen ze niet goed omgaan dus ze lieten ons gaan :-).

Eenmaal in Harare  vingen Andy en Hailey ons fantastisch op. We zijn er een week geweest. OP zaterdag zijn we wezen BBQ en met de familie en vrienden. Het blijft bijzonder hoe gastvrij de mensen hier zijn Na deze week voor het eerst weer op pad wat wel wat onzeker voelde. We zijn naar Nyanga Np gegaan, 300 km naar het oosten. Langs de oostgrens loopt een berggebied. Er waren weinig dieren, alleen de grazers en antiloop achtigen. Zo nu en dan sprong er iets weg. Mooie watervallen waar we naartoe zijn gelopen. Tweemaal wildkamperen in het kamp zelf was lekker rustig. We waren al snel weer gewend. Woensdag moest Nico voor de laatste keer langs de dokter dus we sliepen nog twee nachten bij Andy en Hailey. Op de terugweg kwamen we, zonder het te weten, bij een legerbasis terecht. De allervriendelijkste sergeant zei dat hij ons wel toestemming kon geven om er toch doorheen te rijden. Eenmaal terug in Harare zijn we nog eens heerlijk uit eten geweest in een echt restaurant met wijnglazen en toetjes en alles er op en eraan. Wat kun je dan genieten van die luxe.

Donderdagochtend zijn we vroeg vertrokken naar Kanyemba, een plek aan de machtige Zambezi rivier, waar Andy en zijn familie een lodge hebben. Her hebben we twee nachten gestaan en zijn richting het westen gereden, naar het welbefaamde Mana Pools NP. Daar waar alle olifanten zijn. Alsof er geen toeval bestaat kwamen we onze vriend Albi tegen bij de receptie!  De Duitse man die we samen met Roel en Susanne in Malawi hadden ontmoet. Klein wereldje dat overlanders wereldje. En achteraf bleek dat ook maar goed te zijn want Mana Pools was door de regen omgetoverd tot één grote Mana Pool. De safari leek meer op off road rijden waarbij we elkaar een aantal keer los hebben moeten trekken.

We hebben veel antilopen gezien, een kudde waterbucks en….Leeuwen. Twee vrouwen met hun jongen. Ze hadden een prooi wat leek op een waterbuck. In de middag zijn we naar dezelfde plek toegereden en hebben we ze gezocht. We konden ze in eerste instantie niet vinden en ineens reden we bijna over een leeuwin heen. Ze lag te slapen, schrok wakker van ons en ging een paar meter verderop zitten poepen….Ze liep de struiken in waar we veel lawaai hoorden. Daar bleken de andere drie nog te zijn en ze begonnen verder te eten aan de dode waterbuck. De moeder corrigeerde haarjong even door met de poot op het hoofd te slaan toen deze voor zijn beurt wilde eten. De geluiden zijn imposant, die gaan door merg en ben dat gebrul van de leeuwen. Maar geen olifant gezien.

De volgende dag het park weer uit waarbij we vlak voor de uitgang een Israëliër en een Engelse dame tegenkwamen die de auto overdwars op de weg hadden geparkeerd en daar stonden te kamperen…….Ze bleken problemen te hebben met dat ze zoveel voor het park moesten betalen want dat wisten ze niet en had niemand tegen ze gezegd…. Na 15 minuten praten wilde de man speciaal voor ons wel een metertje naar voren rijden zodat we er langs konden. Erg bedankt! We hebben afscheid genomen van Albi en zijn naar Kariba gereden, een stadje aan Lake Kariba. Daar liepen de olifanten weer….er was zelfs eentje die een schijnaanval ( mock charge) deed naar ons. Overal zijn de olifanten weer anders, afhankelijk van de ervaring die ze hebben met mensen en auto s. Ze lijken echt geheugen te hebben. Maar als psycholoog zeg ik natuurlijk dat dat niet kan :-).

Dus we zijn weer onderweg. en het gaat prima. Vandaag alleen de tent open laten staan terwijl we in het stadje waren en er een stortbui naar beneden kwam. Dus alles nat. maar gelukkig schijnt het zonnetje altijd weer snel in Afrika.

Zimbabwe komt op ons over als een erg prettig land om te reizen. Na de val van de Zimbabwaanse dollar betaalt men hier nu met de Amerikaanse dollar. Harare is een grote stad maar ligt weids uit elkaar en komt Amerikaans op mij over. Alles is hier duur dus de meeste rijke Zimbabwanen rijden naar Zuid Afrika om daar grote aankopen te doen. De bevolkingsdichtheid is 33 mensen per vierkante km. Er zijn meer dan 13 miljoen inwoners. Het land komt, vergeleken met de andere Afrikaanse landen, rijk op ons over maar wel vervallen. Toen de president al het land van de blanke boeren afpakte en “terug gaf” aan de zwarte bevolking ( lees zijn vrienden) werd er veel minder geproduceerd. Voor deze tijd exporteerde Zim veel, nu lijdt de eigen bevolking weer honger en de regering lijkt het weinig uit te maken…

 

 

3 reacties op “Zimbabwe deel 1

  1. Gelukkig is Nico weer aan de betere kant, weer geweldige foto,s van de omgeving en de mooie verslagen die jullie maken. geniet en hou je gezond..
    tot wederhoren!!!

  2. Fijn dat jullie weer onderweg zijn! En wat een mooie foto’s weer!! Nog 2 maanden….. Genieten maar!

  3. Hello Niko and Joschka
    We think we have understood, that Niko is better. We are very happy about this. We have been thinking on you all the time.
    Greetings Martin and Franziska

Reacties zijn gesloten.