Mozambique, Start Zimbabwe

De grens met Mozambique gaf geen problemen. We moesten invoerrechtenpapier voor de auto kopen en verzekering. Toen we dit wel erg duur vonden ging er wat van de prijs af…Men deed niet moeilijk over een visum. Hier en daar hadden we in de reiswereld gehoord dat je hem soms niet aan de grens krijgt maar bij ons verliep het vlotjes. We reden door naar Tete,  een van de warmste steden van dit deel van Afrika. We vonden een camping bij de rivier. Er stond nog een ander stel, de Oostenrijkers die we in Namibië hadden ontmoet die toen herstellende waren van Malaria. Na bij gekletst te hebben wilde Nico graag op bed want hij had pijn aan de wond. Na 3 uurtjes slapen werd hij wakker met nog meer pijn. Wat ons deed besluiten naar een kliniek te gaan. De eigenaren van de camping waren enorm behulpzaam en brachten ons bij ene kliniek die goed zou zijn. Er werd gekeken naar de wond. Hij bleek geïnfecteerd te zijn waarop anti biotica werd gestart en de wond moest dagelijks schoongemaakt.

Dat schoonmaken was behoorlijk pijnlijk. Na vier dagen vroegen we ons af of ze wisten waar ze mee bezig waren. Onderling werd in het Portugees overlegt en van verdoving leek men nog nooit gehoord te hebben…..injecties in de geïnfecteerde wond waardoor de behandeling nog pijnlijker werd….want dit deed niets. Daarnaast was er niks op kweek gezet en wist men niet of het wel of niet de juiste anti biotica was…..Na overleg besloten we naar Harare te gaan.

In Botswana hadden we een pasgetrouwd stel ontmoet die aan hadden gegeven als we in de buurt waren we zeker bij hun langs moesten komen. Ik heb contact met hun gezocht en dat voelde als een warm bad……..Ze mailden de route die we moesten rijden, hadden om zich heen gevraagd naar de beste kliniek en stonden de volgende dag klaar om ons op te pikken en daarheen te brengen……Een adequate dokter deed de diagnostiek en schreef nieuwe a biotica voor. Ook moest de wond weer gereinigd worden…ze beloofde dat het geen pijn zou doen. En idd, Nico kreeg pijnstilling en rustgevende medicatie waardoor hij niets had gevoeld. We voelden ons weer veilig.

Elke dag moest de wond verschoond dus de volgende dag vol goede moed er weer naartoe. Deze keer zou het alleen oppervlakkig gebeuren dus Nico koos ervoor geen medicatie te gebruiken voor deze behandeling. En toen gebeurde het stomste wat ze konden doen, de behandelaar zag iets en dacht dat het handig was om dit er ff uit te halen zonder verdoving. Hij stopte er een schaar in om de wondranden uit elkaar te halen en ging met een pincet erin om er iets uit te trekken……

Nico kwam volledig van slag terug in de wachtkamer. Hij schoot in een paniekaanval, kreeg op mijn indicatie een injectie om rustig te worden…….

Ik heb geprobeerd met ze te spreken, eerst kalm en rustig, gevraagd wat er was gebeurd en daarna ben ik toch woest geworden. Het lijkt alsof ze zich niet in kunnen leven. Ik heb de oplossing geboden door te zeggen dat ze voortaan dezelfde medicatie moeten geven als de dag ervoor…..das de enige manier waarop Nico deze behandeling nog kan ondergaan, omdat jullie een trauma hebben gecreëerd. Dit wilden deze mensen niet met ons afspreken. Dus toen vroeg ik hoe dom ze waren………

Overgeleverd aan andere culturen en afhankelijk zijn van een goede behandeling die maar niet geïnitieerd wordt, daar word je heel angstig van.

Dus boos naar huis, naar Andy en Hailey. We hadden ook eens mensen gered die vastzaten in diep zand en die wonen in Johannesburg. In zuid Afrika schijnt de beste zorg ter wereld te zijn dus ik heb die man gebeld. Deze stonden ook alweer volledig voor ons klaar…….wat zo super is. Tickets zoeken op internet, desnoods terug naar Nederland, we waren er klaar mee.

Uiteindelijk is alles goed gekomen. We zijn de volgende ochtend naar de huisarts van Andy en Hailey gegaan, een Indische dame die empathie toonde en begreep. Nico kon hierdoor de behandeling weer ondergaan. Daarnaast zei ze direct dat ze van anti biotica wilde wisselen. ” vertrouw me maar ” zei ze…. Ik zei dat we dat de hele tijd al deden…..

De volgende dag voelde Nico zich een stuk beter, de anti biotica deed zijn werk. Lab resultaten kwamen terug die bevestigden dat we de juiste anti biotica hadden. De wond wordt steeds beter, groeit nu dicht. Nico gebruikt geen pijnmedicatie meer en rijdt zelf weer auto…..straks kunnen we de natuur weer in…

Als we maar niet teveel wennen aan alle luxe om ons heen nu bij Andy en Hailey :-).

 

 

Malawi, op 4x 4 tocht met medelanders

Na de kerst onmoetten we Roel en Susanne, een stel uit Nederland die sinds oktober aan het overlanden zijn.  Via Daan en Lotte die nu weer in Nederland zijn hadden we contact via Facebook gekregen, en besloten elkaar in ieder geval te ontmoeten om informatie uit te wisselen.

Het werden een gezellige tien dagen met als topper oud en nieuw. Dit was er één om nooit te vergeten.

We reden naar elkaar toe, zij  kwamen van zuid en wij van noord en hadden een gezellige avond. Albie een Duitse man die al vanaf april 2014 alleen reist was in hun gezelschap. De volgende dag hingen we eerst wat rond maar uiteindelijk besloten we de bossen in te trekken. Susanne is reisleidster van oorsprong, heeft veel in het buitenland gewerkt waaronder China, en had een paadje uitgezocht wat mooi was om te rijden. We hebben wild gekampeerd en BBQ sinds tijden. Hierna weer terug naar lake Malawi waar we de laatste nachten door zouden brengen omdat zij verder moesten naar het noorden en wij naar het zuiden. Inmiddels had Nico de band gemaakt met drie proppen erin zodat we in ieder geval één reservewiel weer hadden. Een prachtig plekje bij een zuid Afrikaanse aan het meer bleven we twee nachtjes. De tweede ochtend wakker worden bleken onze buren de tent al in te hebben gepakt!! Wij vragen of ze haast hadden. Wat bleek, er had nogal een harde wind gewaaid en het was gaan regenen waardoor hun tent begon te lekken. Ze hebben alles dichtgeklapt en midden in de nacht hun auto van binnen omgebouwd tot bed…..en wij hadden niets gemerkt van dit alles.

Nico en ik besloten nog wat langer met hun op te trekken omdat he terg goed klikte en het heerlijk was om weer Nederlands te praten en met mensen te zijn die je direct snappen omdat je uit dezelfde cultuur komt.

Oudejaarsdag waren we 40 km van de kust en wilden graag het nieuwjaar in luiden aan lake Malawi. Er zou een weggetje dwars over steken door de bush. Volgens de lodge waar we gevraagd hadden was dit te doen…..de weg heette Johns road, omdat John uit polen deze weg had vrijgehouden omdat hij er aan woont. Na 25 km kwamen we idd bij zijn huis, en nog wat andere huisjes. John zelf was er niet. De mensen die er woonden spraken geen goed Engels, maar ze wisten ons wel duidelijk te maken dat we niet verder moesten gaan want er was geen brug.

Nou dat zien we nog wel, we hebben al vaker iets gehoord wat niet zo bleek te zijn en anders lieren we er toch ff doorheen?  Onder het motto “eerst zien en dan geloven” gingen we verder………De weg werd steeds meer begroeid, er kwam een man uit het niets aan en die zei dat er idd al drie jar geen auto s langs meer waren geweest omdat er een brug was die kapot was…..De man hielp ons door voor de auto uit te lopen door het hoge gras en de kleine boompjes naar beneden te buigen……en het werd donkerder en donkerder….maar we waren er bijna, riep hij al een uur…..

Ineens een grote dikke boomstam waarop de man riep…jullie kunnen niet verder….We bekeken de situatie en besloten de lier er aan te doen en de overdwars liggende boom op deze maner weg te trekken, dan moest er genoeg ruimte zijn om er langs…

De man wist niet wat hij zag  ” incredible machine” riep hij. Nog nooit een lier gezien logischerwijs dus dit was nieuw voor hem…..in het donker bleven we maar kleine boompjes omkappen totdat we een huisje links zagen dat verlaten was. We hadden geen idee waar we waren door de duisternis maar in die overwoekerde tuin van het verlaten huisje hebben we overnacht, na toestemming gevraagd te hebben van de chief, want vlakbij bleken toch weer gewoon mensen te wonen…Het was gelukt tot 12 uur op te blijven, maar daarna wisten we niet hoe snel we in bed moesten komen.

De volgende ochtend al snel visite van de chief en na een uurtje volgden de vrouwen van het dorp. Ze spraken geen engels en leefden echt in de bush. De rivier bleek te diep. Loodrecht twee meter naar beneden en na 4 meter weer twee meter omhoog….dat vonden we wat te gortig voor ons huis op wielen. Dit konden we hem niet aandoen. De man die ons gister zo geholpen had praatte als “brugman” ( leuk woordgrapje), om ons een brug te laten bouwen. Het hoefde maar $15 te kostten. We hebben met ons vieren overelgt en schatten in dat twee dagen waarschijnlijk 4 worden op zn afrikaans en dat we zolang nie tin de rimboe en hitte wilden staan. Uiteindleijk zijn we de hele route weer teruggereden en in he tlicht ziet het er toch anders uit dna in het donker. Nu weten we iig waar we langs hebben gereden. Probleem alleen was dat de bomen de andere kant opgebogen moesten worden ter bescherming van de onderkant van de auto, dus Suus en ik met bijl voorop om de boompjes te verwijderen. Het was een oud en nieuw om nooit te vergeten.

Na nog een plensbui in de heuvels gehad te hebben waarbij het glibberig werd zijn we na vier uurtje weer veilig aangekomen op de asfaltweg….1 januari en naar de supermarkt om heerlijk in te slaan en van alles te kopen waar je zin aan had. Veel dronken dropjes op de weg maakten dat we de aandacht er goed bij moesten houden maar uiteindelijk een heerlijke hete douche en een nacht slapen en we waren er weer.

We hebben Albie, de Duitse man weer opgezocht en een aantal dagen aan het meer gestaan op weer een prachtige plek. Een avond verse vis gegeten, wat tegenviel, maar de gezelligheid was top. Hierna de volgende dag afscheid genomen waarna we weer samen verder naar het zuiden trokken. We zijn de bergen nog even in geweest om wat koelte op te doen na het warme weer aan het meer.

We hebben wat klein onderhoud aan de auto laten doen en wilden via de ambassade van Mozambique een visum regelen. Toen dit erg ingewikkeld bleek hebben we de gok gewaagd en zijn naar de grens gereden wat geen enkel probleem bleek te zijn om daar een visum te bemachtigen. Nico had een open wondje in zijn nek waar we ons wat zorgen over begonnen te maken. We reden Mozambique in wat er direct toch heel anders uit zag. Doel was de oversteek naar Zimbabwe te maken. Er waren terrasjes, iedereen was vriendelijk en men sprak Portugees……Wordt vervolgt…

 

Malawi deel 1

De eerste ervaring met Malawi was niet zo positief. De grens verliep voorspoedig. Sinds 1 oktober was het visum wel van gratis naar 75 dollar gegaan, maar dat gun je één van de armste landen van de wereld wel.  Het was erg warm in de middag. Pinnen lukte de eerste keren niet totdat we begrepen dat het maximale bedrag 40.000 kwacha was. Dit staat gelijk aan 57 euro. We moesten weer ff wennen aan de nieuwe prijzen. Een sim kaart 50 cent en de kapper 45 cent…..Geen wonder dat ze er niet rijk worden zou je kunnen denken. Helaas werkt het alleen zo simpel niet. Nadat we het pinnen onder de knie hadden de tar road op om een camping te vinden. EN wij zouden Nico en Joska niet zijn als we na de grens een boete krijgen. We dachten het dorp uit te zijn dus harder te kunnen rijden dan 50, maar dit was nog niet zo. Waar die dan wel ophield was ook niet duidelijk. Ervaring had ons geleerd door hoog van de toren te blazen en te roepen om een kalibreerrapport en bewijs dat het onze auto was vaak helpt om er onder uit te komen. Helaas werkt Malawi volgens de regels en was alles keurig in orde, met foto en kalibreerrapport erbij. Dus tja, daar kwamen we echt niet onder uit. Omgerekend 9 euro kwijt.

We hebben een aantal dagen aan het meer gestaan op verschillende plaatsen. Het kerstdiner bestond uit salade en een broodje hamburger…..gezien dat we dat lange tijd niet hadden kunnen kopen was dat een genot! Met zelf droge witte wijn.

Na alle warmte en vochtigheid aan het meer wilden we weer ff wat kou en zijn we de bergen ingegaan. Een  prachtige camping “the mushroom farm” met fantastisch uitzicht en eten deed ons goed.

De mensen zijn erg vriendelijk, het lijkt er wel op hoe armer hoe vriendelijker. We hebben nog een nacht bij medelanders doorgebracht die al jaren in Malawi wonen en veel goed doen voor de mensen daar. Onze vriend Siebren had onderdelen naar deze mensen opgestuurd voor onze benzine kooktoestel die we daar oppikten  Ze waren duidelijk in hun mening, geven helpt nix, je moet het uit de mensen zelf laten komen zodat ze zich kunnen ontwikkelen wanneer ze dit zouden willen. Bizar was ook om te horen dat er idd honger is. De reden hiervoor is de droogte maar ook de niet veranderbaarheid van de bevolking. Op de vraag waarom ze geen cassave verbouwen naast de mais ( wat veel minder droogtegevoelig is dus ervoor zorgt dat er geen honger is) zegt men…”nee we doen alleen mais want dat hebben we altijd gedaan”  Dit is wel erg moeilijk om te begrijpen.

Verademing zijn de prijzen voor de nationale parken wanneer je uit de vorige landen komt. Voor 20 dollar kun je er 24 uur rondtoeven, dus we zijn naar het Nyika plateau gegaan. Hier hebben we voor het eerst de Roan antilope gezien.  Een prachtig dier. Kamperen in het park moest 30 dollar kosten dus dit hebben we maar wild gedaan op een uitzichtpunt. Je merkt dat naarmate je langer reist je steeds wat brutaler wordt…..Angst dat het niet mag is er, maar hoe moesten we dat weten. Wanneer iemand komt controleren dan praten we ons er wel weer op een of andere manier uit.